บทที่ 192 ความแตกต่างที่ลงตัว

"ตังเมเป็นอะไรลูก" เอรินถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยเมื่อสังเกตเห็นตังเมทำสีหน้าเหยเกขณะตักข้าวต้มเข้าปาก ทุกสายตาจับจ้องที่เธอเพียงคนเดียว แม้แต่ไฟที่ยังขุ่นเคืองก็อดชำเลืองมองด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

"เออ....." ตังเมอ้ำอึ้งไม่ยอมบอกว่าตนเป็นอะไร

"เจ็บปากเหรอ ขอน้าดูหน่อย" ยี่หวาสำรวจริมฝีปากของตังเมด้วยควา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ